02 April 2017, ETU junior cup Quarteira

Al 4 dagen was ik mij aan het voorbereiden in Quarteira. Ik was op woensdag ochtend aangekomen, zodat ik mij rustig klaar kon maken voor de wedstrijd dag. Na een ontspannende middag in de stad was het tijd voor een rustige duurloop die ik samen met Rani Skrabanja heb gelopen. Voor deze voorbereidingsdagen heb ik samen met mijn coach geen trainingsschema opgesteld, maar was de instelling dat ik zelf moest bepalen wat ik wilde doen, wanneer en hoelang. Op deze manier kon ik goed mijn dagen inplannen en met de wedstrijdervaring die ik al heb weet ik wat wel en niet goed is om te doen voor een wedstrijd. Waarbij ik het zelf belangrijk vind om niet alleen bezig te zijn met sport, maar ook te ontspannen op het strand of in de stad, waar natuurlijk de focus uiteindelijk wel lag bij de wedstrijd.

Op dag twee ging ik na een jaar weer voor het eerst kennis maken met de zee. De dag voor vertrek heb ik mijn nieuwe Orca wetsuite mogen ontvangen dus dit moment was mooi om het pak alvast in te zwemmen voor zondag. Wetsuite aan en als een malle richting zee, waarbij ik gelijk even een kopje kleiner werd gemaakt, de zee was niet alleen zout, maar de golven waren zeker 2 meter hoog. Nooit voel ik mij als langste deelnemer van het peloton gekleineerd maar door die golf voelde ik mij in eens erg klein. Een rustig rondje gezwommen, nou op papier rustig gezwommen, met die golven was het nou niet echt rustig. Na de zwemtraining stond er nog een rustige duurrit op het programma, waarna er nog tijd was voor ontspanning en lekker dineren.

Dag drie stond in het teken van parcours verkenning en daarnaast het ontmoeten van je tegenstanders. Nadat vorig jaar de klim in het parcours eruit was gehaald vanwege de gladde weg, zat deze klim er dit jaar wel in. Een praatje hier en daar, oppassen voor stilstaande auto's en het bestuderen van het parcours waar je zondag op zou gaan racen. Na de verkenning van het fietsparcours was er ook de mogelijkheid om het zwemparcours te verkennen. Ik dacht dat die woensdag de zee al ruig was, maar dat was niets vergeleken met deze dag. De één na de ander werd door het water gegooid en je moest maar niet hopen dat je last had van zeeziekte. Terwijl het water vorig jaar goed koud was, was het water dit jaar een stuk warmer. Naast de hoge golven hoefde je, je niet zorgen te maken over dat je het koud zo gaan hebben. Niet alleen was het zwemmen in zee wennen, maar ook de zee in komen was weer even een nieuw puntje van aandacht. Een lijn werd er getrokken, zodat we met een groepje alvast de start konden gaan oefenen. Maar met deze hoge golven was dat bijna niet te doen.

En dan is het alweer de dag voor de race. De elite dames en heren zouden eind van de middag starten, hierdoor had je nog tijd over om 's ochtends het parcours nog een keer te zwemmen, fietsen of lopen. Vanaf mijn hotel kamer had ik goed uitzicht op het zwem/-en fietsparours. Hierdoor kon ik goed de wedstrijd van de dames bekijken. Helaas stonden er geen Nederlandse dames aan de start die je kon gaan aanmoedigen, maar daar in tegen kon je zo je rust pakken en je gaan voorbereiden op de race van de dag erna. Voordat de Pasta Party van de familie Timmermans begon nog even de spectaculaire race gekeken van de heren, waarbij de race kriebels steeds meer in je naar boven kwamen.

En dan is het zover; "RACEDAY". De dag begon met een rustig kort loopje om half zeven 's ochtends. Na het lopen even de stickers opplakken, checken of je al je spullen had en dan op naar de Athletes Lounge. In de Athletes Lounge een foto laten maken van mijn nieuwe Forte wedstrijd pak met daarop mijn nieuwe sponsoren, gevolgd door een check of je overal al je stickers hebt geplakt, waarna je een badmuts en chip kreeg. Op naar de Transition Check-In, gelukkig was de fiets goedgekeurd, het enige waar ik wel op moest oefenen was mijn Portugees, want een grappenmaker van een Jurylid vond het niet kunnen dat ik "goodmorning" zei inplaats van "bom dia". Nou ja de jury is je vriend zeggen ze toch, laat ik die dan ook maar te vriend houden. "Bom dia"en ik mocht de wisselzone betreden. Opzoek naar mijn plekje, mijn spullen neerleggen, even kijken naar een opvallend punt waar je uit het water kon zien waar jou fiets staat. Een laatste check en dan opgaan maken voor de wedstrijd. Even de dames start kijken en dan naar het hotel om nog even je laatste rust te pakken en je echt te gaan voorbereiden op de race die gaat komen. Om half tien mochten wij gaan inzwemmen, dus wetsuite aan, even inzwaaien en dan de zee in. Vergeleken met andere dagen was de zee nu erg rustig en hoefde je, je geen zorgen te maken over de golven. Even kort op en neer en dan richting the Athletes Presentation. Als nummer 64 had ik nog genoeg tijd om even wat te drinken, te rekken en de laatste peptalk te krijgen van de coach. "Number 64, from The Netherlands Davy Heijstaeghlk", maakt niet uit, ik heb ook niet gekozen voor zo'n ingewikkelde achternaam. En dan kom je bij de blauwe matten en moet je een keuze gaan maken waar je gaat staan. Snel gekozen en klaar gaan staan. Al snel merkte ik dat deze plek in het midden niet de beste keuze was, maar helaas gekozen is gekozen. Om 10:00 was het dan zoveer, de verlossende woorden "On Your Mark" gevolgd door een toeter hadden dan eindelijk geklonken. Een sprintje richting zee, waarin je alle adrenaline door je lichaam voelt stromen. Even mijn "moment of fame" gepakt want achteraf bleek dat ik de eerste was die de waterlijn bereikte. De eerste meters van het zwemmen ging vrij soepel en ik voelde mij erg goed. Maar al snel merkte ik de positie midden in het veld, want alle drie de linies kwamen bij elkaar wat betekende dat je moesten vechten voor je plaats. Met het zoute water merkte je pas hoeveel water je eigenlijk binnen krijgt, want bij elke boei waar iedereen bij elkaar kwam heb ik stil gelegen omdat je lichaam op een of andere manier zout water niet accepteert. Veel tijd verloren bij elke boei, wat ervoor zorgde dat ik steeds meer achter in het veld kwam te liggen. Doordat ik ook het laatste stuk midden in het veld lag, kon ik niet wegkomen om zo verloren tijd nog dicht te kunnen zwemmen. Op het strand aangekomen bleek al snel dat ik veel tijd verloren had en dat ik de grote kopgroep al bijna zeg vertrekken. Dan de keuze maken dat je een goede wissel moet hebben zodat je misschien nog een poging kan gaan doen om naar de groep toe te fietsen. Op de fiets zat ik in de derde groep samen met Finn Timmermans en Joey van 't verlaat. Ideaal want zo kon je als Nederlanders samen werken, iets dat ik altijd al mistte in voorgaande wedstrijden. Met zijn drieën veel kopwerk gedaan wat ervoor zorgde dat we de leiding hadden over onze groep en dat we geen tijd verloren op de grote kopgroep. Ondanks het zware parcours met de klim heel strak met de twee anderen kunnen rijden, waar ik zeer tevreden over ben. De laatste paar honderd meter de schoenen uit en je gaan klaar maken voor de wisselen het lopen. Mijn benen voelde goed, dus dat lopen moest wel goed komen. Voorin de groep de wissel in, wisselen en het op een lopen zetten. Ik had niet de snelste wissel, dus ik zag de Nederlanders al voor mij lopen, wat een mooie eerste uitgangspunt was om weer naar toe te lopen. Maar al snel schoot de kramp in allebei de kuiten. Geen normale stap kon er gezet worden, maar ja er moest wel hard gelopen worden. Wat ging ik doen, lopen en wachten tot de kramp weg was of stilstaan zodat ik mijn kuit kon rekken en daarna gelijk weer hard kon gaan lopen zonder kramp. In een fractie van een seconde de beslissing gemaakt, stilstaan druk erop zetten, andere been en weer door. Een goede keuze want de kramp was alweer vrij snel weg. Een redelijk looponderdeel afgemaakt, waarbij ik zoveel mogelijk verloren tijd heb geprobeerd om dicht te lopen. Wat uiteindelijk resulteerde op een 56ste plek. Dit was misschien niet de plek waar ik voorgekomen was, maar ja er zat op dit moment niet meer in. Een kleine teleurstelling, maar ook moet ik met opgeheven hoofd terug kijken op deze wedstrijd. Het zwemmen was niet helemaal volgens planning gegaan, maar daarentegen ging het fietsen boven verwachting, vergeleken met vorig jaar kon ik nu een groep leiden en heb ik er samen met andere voor gezorgd dat ik geen tijd heb verloren op een nog veel grotere kopgroep. En het lopen was misschien ook niet wat er op de planning stond, maar met de keuzes die ik heb gemaakt tijdens en voor de wedstrijd heb ik wel laten zien dat ik er bij hoor en dat ik thuis hoor in deze Europese wedstrijden.
Een wedstrijd waar achteraf "keuzes maken" centraal stond. Iets waarvan ik weer heel veel geleerd heb en weer kan toepassen tijdens de andere wedstrijden dit seizoen. Een leerzame eerste wedstrijd van 2017 waar ik een goede basis heb gelegd voor de rest van het seizoen.

Alle supporters thuis of langs het parcours, coaches, fotografen en sponsoren (HAGO, COARE, RIXAX en DAVILEXTEAM) bedankt!

 

      

 Fotograaf: Jeroen de Croock (@jeroendeck)